Gomeranen al fluitend door het leven

Letterlijk zelfs, zo blijkt. Waar wij elkaar zouden bellen, verkiezen de inwoners van La Gomera om naar elkaar te fluiten.
door Lien Santermans

Je van het ene dorpje naar het andere verplaatsen, is geen sinecure op La Gomera, een van de zeven belangrijkste eilanden van de Canarische Eilanden. Door de vele ravijnen en dichte vegetatie doe je al gauw enkele uren te voet over een paar honderd meter. Om toch snel en efficiënt met elkaar te kunnen communiceren, ontwikkelden de Gomeranen enkele eeuwen geleden hun fluittaal: el Silbo.

The hills are alive with the sound of el Silbo
Het Silbo is geen taal in de strikte zin van het woord, maar bootst Spaanse lettergrepen na met fluitklanken. Met amper zes klanken slagen de Gomeranen erin om maar liefst 4000 woorden te vormen. Hun boodschappen kunnen tot drie kilometer ver reiken dankzij de vallei als klankkast. Waar een ongeoefend oor het gefluit van een of andere exotische vogel meent te horen, hoort de Gomeraan misschien wel hoe een vrouw haar man aan tafel roept.

“Je moet je pink in je mond steken en die gebruiken om je tong op en neer te vouwen. De andere hand gebruik je als een megafoon om het geluid in een richting te sturen”, aldus Juan, die het Silbo leerde van zijn vader, die het op zijn beurt van zijn vader leerde. “Ik gebruik het zo goed als dagelijks. Het is mijn telefoon, mijn fax en mijn internet.”

Origine
Over hoe oud de fluittaal precies is, heerst onduidelijkheid. Wel staat vast dat ze van voor de Spaanse verovering dateert. Toen de conquistadores in de 15de eeuw de Canarische Eilanden bereikten, communiceerden de inwoners immers al met fluittonen.

De taal werd doorheen de eeuwen van generatie op generatie doorgegeven. Vandaag communiceren maar liefst 22.000 Gomeranen in het Silbo, waardoor het de meest gebruikte, volledig ontwikkelde fluittaal ter wereld is. De naam ‘el Silbo’ is ook niet toevallig gekozen, maar komt van silbar, wat ‘fluiten’ betekent in het Spaans.

De traditie beschermen
Het ging niet altijd even goed met het Silbo. Even dreigde de taal zelfs uit te sterven door de grote concurrentie van gsm en internet, maar sinds 1999 is het een verplicht vak op school, waardoor de traditie behouden blijft.

Bovendien erkende UNESCO op 30 september 2009 de fluittaal als Immaterieel Erfgoed van de Mensheid. De Gomeraanse traditie lijkt dus voorlopig gered.

Benieuwd naar de klanken van el Silbo?

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s